n o b a r a n

روزی که به دنیای مجازی می‌آمدم فرش قرمزی پهن بود و هزاران هزار کاربر، کلاه خود را به احترام من برداشته بودند و از آنجایی که می‌دانستند شخص شخیصی مثل اینجانب به زودی پله‌های ترقی را یک به یک طی خواهد کرد، کلاه‌های خود را تکان می‌دادند و سوت می‌زدند و کف و هورا.

در این استقبال پرشکوه به باران می‌اندیشیدم، اما باورم نمی‌آمد که اینجا روزی زمین را خیس از باران نخواهم دید.

فکر را جا گذاشتم و چتر را همراهم کردم!
و باران بنا به باریدن گذاشت...


amin.mebadi@yahoo.com