n o b a r a n

"عراقیها هنوز گلوله ای نساخته اند که انفجار آن بتواند پلک های چشم حسین را بهم بزند."این جمله در میان بچه های لشگر معروف بود،زیرا او در شدیدترین گلوله بارانهای دشمن نه تنها خم نمی شدبلکه کوچکترین تغییری در چهره اش مشاهده نمی گردید.

او در این کلام حضرت علی(علیه السلام) به درجه ی یقین رسیده بود که:

"بزرگترین مانع برای کشته شدن تو اجل است".

می گفت:" تا زمان آن نرسد به تو صدمه ای نخواهد رسید."
صبح عملیات کربلای 4،از میان خانه های گلی که سنگر فرماندهی را از دید دشمن پنهان کرده بود به حاشیه اروند آمدیم،حاجی از سنگر کنار آب،استحکامات دشمن در جزیره "بوارین" را با دقت زیر نظر گرفت.

گردان موسی بن جعفر (علیه السلام) را به جزیره ام الرصاص روانه کرده و منتظر نتیجه بود. در راه بازگشت به سنگر فرماندهی،اطراف ما به شدت زیر آتش خمپاره قرار گرفت،چند نفری که با حاجی بودیم همه سینه خیز شدیم.

اما حاج حسین همچنان راست راست راه می رفت و می خندید.می گفت: از خمپاره و توپ نترسید.

زن و شوهر پیری با هم زندگی می کردند. پیر مرد همیشه از خروپف همسرش شکایت داشت و پیر زن هرگز زیر بار نمی رفت و گله های شوهرش رو به حساب بهانه گیری های او می گذاشت. این بگو مگوها همچنان ادامه داشت. تا اینکه روزی پیر مرد فکری به سرش زد و برای اینکه ثابت کند زنش در خواب خروپف می کند و آسایش او را مختل کرده است ضبط صوتی را آماده می کند و شبی همه سر و صدای خرناس های گوشخراش همسرش را ضبط می کند. پیر مرد صبح از خواب بیدار می شود و شادمان از اینکه سند معتبری برای ثابت کردن خروپف های شبانه او دارد به سراغ همسر پیرش می رود و او را صدا می کند، غافل از اینکه زن بیچاره به خواب ابدی فرو رفته است! از آن شب به بعد خروپف های ضبط شده پیرزن، لالایی آرام بخش شبهای تنهایی او می شود.

رنگ تعلق است وبی رنگی در نفی تعلقات ،اگر بهار ریشه در زمستان دارد وبذر حیات در دل برف است که پرورش می یابد یعنی مرگ آغاز حیاتی دیگر است و راه حیات طیبه اخروی از قلل سفید پر برف پیری می گذرد.موت قبل انت الموت یعنی منتظر نشین که مرگت در رسد، مرگ را دریاب ، پیر شو قبل از آنکه پیر شوی، وپیری بی رنگی است ... سید مرتضی آوینی

اگر حرف مُفت را مي خريدند ، خيلي ها ميلياردر بودند.

کاریکلماتور، زبان گویایی‌ است که شوخی می‌کند، می‌خنداند و به طعنه سخن می‌گوید، به ناهنجاری‌ها و بدی‌ها شلیک می‌کند و گاهی ناملایمات و سختی‌های زندگی را با طنز تلخ بیان می‌کند. دردهای اجتماعی را خوب می‌شناسد و هر اتفاق کوچکی را شاید کمی اغراق‌آمیز با نیشخندی کنایه‌دار مورد توجه قرار می‌دهد و می توان گفت یکی از جلوه‌های زیبای ادب و هنر معاصر است. کاریکلماتور حاصل پیوند "کاریکاتور" و "کلمه" است. این نامی است که احمد شاملو بر نوشته‌های پرویز شاپور گذاشت. چون به نظر شاملو، نوشته‌های شاپور کاریکاتورهایی بود که با کلمه بیان شده ‌بود و بقول سهراب گل هاشم، به بازی با کلمات و شوخی با کلمات هم کاریکلماتور گفته میشود.

کاریکلماتور، مخاطب‌های آگاه و اندیشمند دارد که آنها را با تبسم، به تفکر وادار می‌کند. بسیاری از جملات طنز در نگاه اول یک شوخی ساده و خنده‌دار به‌نظر می‌رسد ولی اثرات واقعی آن پس از کمی تفکر و شاید تعجب برای مخاطب آشكار می‌شود. نمونه های کاریکلماتور را می توان در عرصه های مختلف خصوصا اجتماعی دید یا شنید و بطورکلی وقتی عاشق طنز باشی و بزرگ‌ترین آرزویت فقرزدایی از شادی باشد آنوقت است که کاریکلماتور بیشتر برایت شیرین و دلنشین می شود

عیب کار از جعبه تقسیم نیست / سیم سیار دل ما سیم نیست / این خدا این هم هزاران طول موج / دیش ما سمت خدا تنظیم نیست.......................آری ..............گذشت عمری به غفلت ها چو ابر آهسته آهسته / شود این دفتر عمرم تمام ،آهسته آهسته / نفس چون گام عمر هست و به رغبت می کشیم آنرا / رویم با پای خود در قبر ولی آهسته آهسته

مارو ببخش که در کار خیر

یا “جار” زدیم …

یا “جا” زدیم …

چی

وقتی خانومی به شما گفت: “چــــــــــــــــی؟”، به این معنا نیست که گفته شما را نشنیده. او در واقع به شما فرصت داده که گفته خود را تغییر دهید!
(ستاد کمک به ادامه زندگی)

آگهی فوت
 

فکر بکر

امسال هرکی میومد خونه ما عید دیدنی، بهش می گفتم واااااای چقد چاق شدی...
طرفم از همون خونه ما شروع می کرد به رژیم گرفتن...
کلی به اقتصاد خانواده کمک کردم!

گواهی نامه
 

اداره
 

سرگرمی ما ایرانی ها
 

ما ایرانی ها

ایرانی ها دروغ گفتن را از اول صبح با جمله "پاشو لنگ ظهره" آغار می کنند.

ی روز از اون روزای بارونی

خودمو هر جور که بود به اونا رساندم

چشم های آدم ها از تب وتاب بازار شب عید برق می زد

من به سال جدید فکر می کردم

زندگی چیست؟

نان/ایمان

عشق/امید

اعتراض/ انتظار

خودمو هر جور که بود به اونا رساندم

آخرین روزهای سال که قرار بود به دیدن جانبازان اعصاب وروان برویم

اصلآ فکرش هم نمی کردم که قرار است زندگی را برای ساعتی با طعم اورجینالش ببینم

شاد بودند

حرف داشتند

درد داشتند

به یاد داشتند

نفس داشتند!

حرف داشتند

الآن چند ساعتی است که در ترافیکم

چقدر انرژی دارم

اینها هم از جنس اونها هستند

شهیدان زنده

یاد دارم در غروبی سرد سرد / می گذشت از کوچه ما دوره گرد / داد می زد کهنه قالی می خرم / دسته دوم جنس عالی می خرم / کاسه و ظرف سفالی می خرم / گر نداری ، کوزه خالی می خرم/ اشک درچشمان بابا حلقه بست / عاقبت آهی کشید بغضش شکست / اول ماه هست و نان در سفره نیست / ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟؟؟ / بوی نان تازه هوشش برده بود / اتفاقاً مادرم هم روزه بود / خواهرم بی روسری بیرون دوید / گفت آقا سفره خالی می خرید؟...

گرانی کجا بود. سایه اش بالای سر ما بود

  در میهمانی‌های شبانه چه می‌گذرد؟

پل يك دستگاه اتومبيل سواري به عنوان عيدي از برادرش دريافت كرده بود. شب عيد هنگامي كه پل از اداره اش بيرون آمد متوجه پسر بچه شيطاني شد كه دور و بر ماشين نو و براقش قدم مي زد و آن را تحسين مي كرد.

پل نزديك ماشين كه رسيد پسر پرسيد: " اين ماشين مال شماست ، آقا؟".

پل سرش را به علامت تائيد تكان داد و گفت: برادرم به عنوان عيدي به من داده است".

پسر متعجب شد و گفت: "منظورتان اين است كه برادرتان اين ماشين را همين جوري، بدون اين كه ديناري بابت آن پرداخت كنيد، به شما داده است؟ آخ جون، اي كاش..."

البته پل كاملاً واقف بود كه پسر چه آرزويي مي خواهد بكند. او مي خواست آرزو كند. كه اي كاش او هم يك همچو برادري داشت. اما آنچه كه پسر گفت سرتا پاي وجود پل را به لرزه درآورد:" اي كاش من هم يك همچو برادري بودم." پل مات و مبهوت به پسر نگاه كرد و سپس با يك انگيزه آني گفت: "دوست داري با ماشين يه گشتي بزنيم؟""اوه بله، دوست دارم." تازه راه افتاده بودند كه پسر به طرف پل بر گشت و با چشماني كه از خوشحالي برق مي زد، گفت: "آقا، مي شه خواهش كنم كه بري به طرف خونه ما؟".

پل لبخند زد. او خوب فهميد كه پسر چه مي خواهد بگويد. او مي خواست به همسايگانش نشان دهد كه توي چه ماشين بزرگ و شيكي به خانه برگشته است.

اما پل باز در اشتباه بود.. پسر گفت: " بي زحمت اونجايي كه دو تا پله داره، نگهداريد.".

پسر از پله ها بالا دويد. چيزي نگذشت كه پل صداي برگشتن او را شنيد، اما او ديگر تند و تيـز بر نمي گشت. او برادر كوچك فلج و زمين گير خود را بر پشت حمل كرده بود. سپس او را روي پله پائيني نشاند و به طرف ماشين اشاره كرد :.. " اوناهاش، جيمي، مي بيني؟ درست همون طوريه كه طبقه بالا برات تعريف كردم. برادرش عيدي بهش داده و او ديناري بابت آن پرداخت نكرده. يه روزي من هم يه همچو ماشيني به تو هديه خواهم داد . اونوقت مي توني براي خودت بگردي و چيزهاي قشنگ ويترين مغازه هاي شب عيد رو، همان طوري كه هميشه برات شرح مي دم، ببيني."

پل در حالي كه اشكهاي گوشه چشمش را پاك مي كرد از ماشين پياده شد و پسربچه را در صندلي جلوئي ماشين نشاند.

برادر بزرگتر، با چشماني براق و درخشان، كنار او نشست و سه تائي رهسپار گردشي فراموش ناشدني شدند..

در مسابقه ی زندگی گل زدن هنر نیست بلکه گل شدن هنره

--

شاد بودن تنها انتقامی ­است که می­توان از زندگی گرفت

ارنستو چه­ گوارا

دخترک هنوز
راه خانه اش را
پیدا نکرده
هوا برف دارد امشب!

با اینكه روضه خوانم و می خوانم از شما / فهمیده ام كه هیچ نمی دانم از شما / یا ایها العزیز! ذلیل معاصی ام / باید ز شرم چهره بپوشانم از شما / می ترسم از رسیدن آن جمعه ای كه من / جای سلام، روی بگردانم از شما / رویی نمانده است که به چشمت نظر كنم / پس بی دلیل نیست گریزانم از شما / من اصل انتظار تو را برده ام ز یاد / با انتظارهای فراوانم از شما / من نان به نرخ نام تو خوردم، حلال كن / محض رضای ذائقه می خوانم از شما

خودمانیم ها ولی من هم/ عشق بازی جالبی دارم / شنبه تاجمعه طی شده تازه / یادم افتاده صاحبی دارم / «دارم از دست میروم آقا ُ / پس چرا دیر کرده ای شاها» / او نه اصلاْ خودم که میدانم / ادعاهای کاذبی دارم / سال ها غایب است و باور کن/ کک من هم نمیگزد اما / باز هم بادروغ می گویم / «توبیا کار واجبی دارم» / او نبوده چه کار کردم من؟ / به کدام آب و آتشی زده ام؟ / شنبه تا پنجشنبه خوش جمعه٬/ وای من نیز غایبی دارم...

وقتی بساط گریه مهیا نمی شود / وقتی که بغض بین گلو جا نمی شود / وقتی تمام شب به در خانه کریم / در می زند گدا و دری وا نمی شود / وقتی که واژه های غزل هم اگر رسید / در پیش تو ردیف شود اما نمی شود / وقتی کسی ز غربت و از درد بی کسی / سر می زند به کوه و دیوانه می شود / وقتی جواب دل مجنون بی قرار / آید ز سمت خانه ی لیلا نمی شود / وقتی پس از معاینه ها گویدت طبیب / این قلب مرده است مداوا نمی شود / وقتی که انتظار سحر می کشد تو را / با این شب دراز که فردا نمی شود / وقتی به دور بستر مرگ دلت همه / گویند خوب می شود اما نمی شود / وقتی که از خجالت ارباب چشم تو / حتی گشوده بهر تماشا نمی شود / یک راه مانده بهر تو آن هم زیارت است / مشهد برو که کار تو اینجا نمی شود / دستت بزن به دامن سلطان که هر جواب / از او شنیده می شود جز او نمی شود

      مغزها پا درآورده و فرار می‌کنند!

بهتر است قبل از خواندن متن بدانید كه این دستورالعمل‌ها به طور كلی در مورد همه افراد صادق نیست و روان‌شناسان تنها با استفاده از تجربیات و مشاهدات‌شان از روی عده‌ای از انسان‌ها، خود به این نتایج رسیده‌اند. بنابراین چندان قابل اعتماد نیستند و نمی‌توان با استفاده از این فرمول‌ها، به راه‌كاری قطعی دست یافت!

كسانی كه مطابق حركت عقربه‌های ساعت، امضاء می‌كنند، انسان‌هایی منطقی هستند.

کسانی که بر عکس عقربه‌های ساعت امضاء می‌کنند، دیر منطق را قبول می‌کنند و بیشتر غیر‌منطقی هستند.

کسانی که از خطوط عمودی استفاده می‌کنند، لجاجت و پافشاری در امور دارند.

کسانی که از خطوط افقی استفاده می‌کنند، انسان‌های منظّمی هستند.

کسانی که با فشار امضاء می‌کنند، در کودکی سختی کشیده‌اند.

کسانی که پیچیده امضاء می‌کنند، شکّاک هستند.

کسانی که در امضای خود اسم و فامیل می‌نویسند، خودشان را در فامیل برتر می‌دانند.

کسانی که در امضای خود نام فامیلی‌شان را می‌نویسند، دارای منزلت هستند.

کسانی که اسم‌شان را می‌نویسند و روی اسم‌شان خط می‌زنند، شخصیت خود را نشناخته‌اند.

هر آدمی سنگی است بر گور پدر خویش 

    باز باران با ترافیک

جنایت کاری که یک آدم را کشته بود، در حال فرار و آوارگی، با لباس ژنده و پر

      من رای نخواهم داد!